Wat een rare dagen…

We willen het niet, maar we zijn toch aan het aftellen. De vakantie zit er bijna op. Maar deze laatste dagen zijn wel heel erg raar.

We hebben nieuwe buren gekregen, een zweeds gezin, ouders, opa en oma en twee kinderen. Aso’s, gooien continu met de deuren en toen we eergisteravond samen op het terras zaten smeten ze een stoel met Dikootje erin knetterhard om. “We houden niet van katten”……. Richard zat er vlak naast en hij was ziedend, de kinderen vooral verbaasd, ik was toevallig in de keuken, gelukkig maar….

Eergisternacht een telefoontje om middernacht, maar de meneer aan de andere kant sprak alleen Grieks of Italiaans. We wisten wel dat er gebeld zou kunnen worden rond een uur of elf, omdat er gasten verwacht werden op de andere locatie en die zouden misschien de weg nog moeten vragen.

Met moeite bleven we wakker tot even over elven en toen toch maar gaan slapen. Net in slaap ging de telefoon, maar helaas, ik kon niks uitleggen en zelfs een telefoonnummer doorgeven kwam niet aan. Uiteindelijk hing de meneer gewoon op. Daarna kon ik niet meer slapen….

Gisterochtend drama met Dymion en Dafni, die wilden hun tanden niet poetsen en zijn allebei een half uur aan het janken geslagen. Phaidra was maar vast met papa naar het zwembad gegaan. Uiteindelijk na veel vijven en zessen kon ik ook met de mopperaars op pad. Omdat ik niet goed geslapen had, had ik onwijs de pest in…

Ik werd net een beetje vrolijk, toen de eigenaar (de kinderen noemen hem de tuinman) me riep. Of ik de kat wilde vangen, want “she causes trouble”…. yeah right! Tuurlijk is het niet onze kat en tuurlijk weten we ook wel dat we afscheid moeten nemen, maar blijkbaar hadden de buren dus gebeld met de “tuinman”. Hij had een doos in zijn auto, daar kon ze dan wel in. Hij zou haar naar het huis van zijn dochter brengen. Op zich maak ik me daar niet zo’n zorgen om, hij heeft zelf ook vijf katten dus dat komt wel goed.

Maar we hadden het afscheid met Dikootje toch iets anders voorgesteld. Toen ik naar het zwembad ging, lag ik niet op mijn gemak, maar ja, niks aan te doen. Voor hetzelfde geld werd ze overreden door een auto en dat is nog veel erger.

Weer terug was de “tuinman” er niet meer en toen ie later er weer was, hoefde ik geen haast te maken om het beestje te “vangen”. Vanavond was wel goed. Toen de “tuinman” ’s avonds kwam en de doos buiten zette, werd het Phaidra teveel, tranen met tuiten. Ja, na vier weken ga je toch van zo’n beestje houden, vooral omdat ze zo’n hummeltje is, al is ze echt heel goed gegroeid!

Gisteravond zou een feestelijke avond zijn, want we zouden een lammetje gaan grillen! Helaas, dat ging niet door, geen lam. Geen feest. Wel drie sippe kindjes. Fijn verhaal. Gelukkig zag de buurman hoe moeilijk we het ermee hebben en die zei, weet je wat, doe morgenochtend maar, nog niet fijn, liever nog een dagje later, maar goed, de kids mochten nog de hele avond knuffelen. En weet je wat, ik had de deur open laten staan bij het balkon in de keuken….en nou ligt die lieve Dikootje tussen de meiden in te knorren. Zoooo lief! Maar straks….straks zal het een harde dobber zijn. Rare laatste dag, maar morgen zien we onze eigen kanjers weer!!!

Laat een leuke krabbel achter!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.